Reisverslagen

    Oktober 2004    Maart 2006    November 2006    November 2008



Bezoek projecten in Ghana, Stichting Afrikaad
November 2008.

Verslag: Esther Roodzant

Na een paar fantastische dagen in Accra en omstreken rijden we langs het bord "Vume community projects sponsored by Stichting Afrikaad Foundation Netherlands" .
Jah, we zijn er! Dachten we….het bleek nog een flink end rijden te zijn.
Hobbeldehobbel, oh gat in de weg, de ene hobbel na de andere en na een paar keer heen en weer geschud te zijn, komen we bij een begraafplaats aan en na een korte stop bereiken we de eerste waterput.

Klik op de kleine foto
Daar luisteren we naar het verhaal van de man die touw maakt voor 0,75 cent waar hij twee volle dagen aan werkt.
We zijn er even stil van, en kopen uiteraard wat touw.
We vervolgen onze trip en komen na enthousiast gezwaai van bewoners aan in Vume. De kinderen kondigen ons bezoek aan door in het Ghanees "De blanken zijn er!" te schreeuwen.
We voelen ons gelijk welkom, maar toch een beetje ongemakkelijk als we uit moeten stappen en door het doolhof van kinderen moeten lopen.
Maar wat zijn ze leuk! We worden welkom geheten door de chief en we geven hem een radio (gelukkig zitten er batterijen in) en hij vermaakt zich de rest van de dag.
We gaan lopend naar de school en lopen langs onder andere de maïsopslag en onze vingers worden één voor één vastgepakt.
Het begint heel voorzichtig met één vinger maar als de kinderen eenmaal de smaak te pakken hebben, wordt er gestreden om die blanke vingers.
We bekijken de school en luisteren naar de verhalen van Aad die verteld over de ramen van de school, de oude school en nog veel meer.
We bekijken alles met bewondering maar dan gaan we weer terug en wordt er voor ons een liedje gezongen door de kinderen van de school.
En dan is het onze beurt en zingen we met de dames hoofd-schouders-knie-en-teen en de kinderen volgen ons voorbeeld. Geweldig!

We gaan op weg naar de volgende waterput die kapot blijkt te zijn. De mannen zijn er na heel wat wikken en wegen uit wat er aan mankeert en ze krijgen de opdracht om de waterput te maken en weer in gebruik te nemen.
Het is voor mij moeilijk te begrijpen waarom de bewoners van het dorp niet eerder geprobeerd hebben om de waterput te maken.
Ze zijn als vanouds weer een paar kilometer gaan lopen om water te halen…

Na een vermoeiende avond bij een dansfeest, gaan we de volgende morgen weer naar Vume.
We maken een korte tussenstop bij de ‘ramenmaker’ van de school: een 73-jarige man met 23 kinderen!
We komen in Vume aan en de kinderen zijn nog net zo enthousiast als gisteren. Vandaag trakteren ze ons op een culturele opening.
Het begint met muziek van de leerlingen van de school. Er zijn speciale krukjes voor ons neergezet, we gaan daar uit beleefdheid zitten, maar daardoor zagen we eigenlijk een stuk minder.
Dat werd goedgemaakt door kinderen die op je schoot zitten, aan je vingers friemelen en je lief aankijken.
Dan begint het echte spektakel; de dansers komen vanachter de school vandaan. Prachtig!
Het ritme van de muziek, het ritme van de dansers, het paste allemaal! De kleintjes stonden ook allemaal mee te swingen.
Wij als westerlingen zijn dat een stelletje houten harken, hoe zij met hun voeten op het zand bewegen…fantastisch.
In Nederland hadden we van allerlei spullen verzameld, van pennen tot tandenborstels, van mobiele telefoons tot truien en veel klein speelgoed.
Als het spektakel is afgelopen, overhandigen we de spullen aan Olando en we hopen dat de kinderen er nog veel plezier van zullen hebben de komende tijd.
Je zag de dankbaarheid op ieder gezicht van elk kind dat daar rond liep en ik kreeg er helemaal energie van om die kinderen zo vrolijk te zien.
We krijgen een lekkere, maar pittige maaltijd in de slaapkamer.
Om je vingers bij af te likken! Zowel letterlijk als figuurlijk, en uiteraard alles met de rechterhand pakken.
Na het eten vertrekken we richting de laatste waterput die we zullen zien.
Alleen de brug is nog niet af en de bus kan op een bepaald moment niet meer verder.
Dat wordt lopen! We survivalen richting het dorp en komen na een warme tocht aan in een groot dorp met veel vee, eenden en puppy’s.
We worden ontvangen en krijgen te drinken. We gaan naar de waterput-in-aanbouw kijken en komen helaas tot de conclusie dat er nog niet veel aan gewerkt is.
De mannen helpen een handje mee zodat de mal die onderin zit, er zo snel mogelijk uit gehaald kan worden.
Ondertussen worden Willemijn en ik nog ten huwelijk gevraagd, maar inmiddels zijn we aardig ervaren in afwijzen.
Na een tijd survivalen we weer terug naar de auto en zo zit het eerste deel van de stichting activiteiten erop.

Na weer een paar onvergetelijke dagen in Ghana, gaan we richting onze laatste "stichting bestemming" Begoro.
We ontmoeten Christie in haar kantoor met allemaal posters met wijsheden op de muur.
We krijgen een rondleiding en gaan de klassen langs. De ene klas zingt een liedje, de ander een gedicht en zo worden we bij elk lokaal verrast.
Bij één zingen ze een liedje wat erg lijkt op onze hoofd-schouders-knie-en-teen.
We laten ‘onze’ versie zien en er komt op vrijwel elk gezicht een grote glimlach.
Ook komen we langs het computerlokaal waar computerles gegeven wordt. We zien hoe een meisje een bureaubladachtergrond moet veranderen, maar niet weet hoe ze met de muis om moet gaan.
Ze gaat naar het goede punt, maar weet niet dat ze moet klikken om haar opdracht uit te voeren.
Erg indrukwekkend vond ik dat moment, hoe fascinerend ze allemaal naar het beeldscherm zaten te kijken.

In Nederland hebben we tandpasta en tandenborstels verzameld en delen dat uit in de kleuterklassen met een handleiding voor de docenten.
De kinderen zijn erg beleefd en bijna zwijgend nemen ze onze cadeaus aan.
Na een echte tropische regenbui geven we de overige cadeaus aan Christie en zijn we getuigen van de afsluiting van de dag.
De kinderen gaan keurig in rijen staan en zingen samen een lied.
Daarna rennen ze allemaal snel naar huis, want de volgende regenbui is alweer op komst.
We vervolgens onze reis, maken onvergetelijke dingen mee, maar in Begoro stopt het Stichting Afrikaad avontuur voor ons.
Het is niet te omschrijven, zoveel meegemaakt, zo ontzettend veel gezien en zo weinig tijd om alle indrukken te verwerken.
Ik ben heel erg blij dat ik dit heb mogen meemaken.
En hoe heb ik kunnen zien wat voor geweldige dingen Aad en Willy hebben gedaan en nog steeds doen.





Voor de mensen daar zijn ze ware helden!

Terug naar boven